دوشنبه های خاکستری

                         مرگ و تولدی کلیشه

دود می کند همه چیز را اسفند

                ما هی بیچاره به هوای رهایی

                                           خوابش برده

تا هوس نارنجی نکند ، دلم

                              «لعنت به چشمهای شور!!!!»

اگر کلاغ قصه های مادر آواره نبود

                                         تمام برگه هایم منتظر نبودند

همه چیز را می توان پرداد    بجز...

                   حالا که چیزی به زمین خوردن نمانده

                                                     گردش چشمانم

                                                               فقط کلاغ می بیند

10/10/85    بهار 

شروع همه چیز از آسمانی که نیمی از دل پرتقالیش را هدیه داد به

                                                                          مرموزترین نگاه آبی

کوههایی که محصور کرده اند زمین داد وسر کشیده اند به آسمان

                                                                          از حسودی شاید !

دور می شود کلاغ

                      از نگاه بی هویت

                                          گندم موی تنها

با سری رو به بالا که می گوید

                                       امیدوارم

و نیم صورتی پیدا که در درون

                                     می گرید انگار

هنوز خاطره ها به اتمام نرسیده

                                   نقاش خسته روی بوم

                                                           رویای رهایی می بیند

26/9/85    بهار.

شاید پاییز گونه هایم را ببوسد

حتی اگر کلاغ ها هم آن را فراموش کرده باشند

                      که آوازشان را برای خودشان زمزمه می کنند

آمده است اگر تکه ابر هم سهم من نباشد

نوید رهایی می دهند

                   برگها کرد و آغوش زمین

                                          سکوت را می شکند .

این آفتاب رنگ پریده هم باید لباس بپوشد

                دستانش آهسته آهسته سرد می شود

                         به گمانم آرام آرام به دنیا گره خواهم خورد

                                                      اگر پاییز فراموشیش را

                                                                       به دکتر بگوید

17/7/85 بهار .M

جایی که تصورش را هم نمی کردی  

                                           لبخند تو

                                                    اینبار مونالیزا هم بر خودش شک می کند

پرسد زیر آسمان         چادر هم فرار می کند

                                                    از من

و همیشه خدا

                که عرق سردم روی دستش می ریزد

                                                           می ریزد

سایه ام جاماند

               انتهایی تر ین درخت نگاهم را

                                                 ثبت کرد

                                 کنار دگهری ها

10/4/85 بهار